Relacja Harpagan 31 - Marek Szymelis

Minęły 3 tygodnie od LIRO Unreal Challenge, 2 tygodnie od Spirosa, nadszedł czas na imprezę długdystansową w której mogę sam wystartować, nie będąc organizatorem - Harpagan. Moje przygotowania polegają na popołudniowej wycieczce w leśne góry na południe od Bożego Pola gdzie zwiedzam parę najwyższych górek.

Na jednej znajduję ciekawy słupek geodezyjny z XIX wieku. O kondycję zbytnio się nie martwię, tej zimy nie próżnowałem lecz męczyłem zawzięcie trenażer. Co prawda w celu odchudzania... Co innego orientacja, odnoszę wrażenie że w tej materii od lat stoję w miejscu. Wszystko polega na zdolności koncentracji nad mapą w warunkach rajdu. Jak to trenować?

Przeddzień rajdu, przyjeżdża Wigor (Daniel Śmieja) i razem udajemy się do Bożego Pola w celu rejestracji. W kolejce większość twarzy znajoma, jest m.in. Mickey (Michał Nowaczyk), Darecki (Darek Korsak), Tomek Barzowski, Bartek Bober, Suri (Maciek Surowiec), Leszek Pachulski, Szymon Ciarkowski i wielu innych.  Po złożeniu 3 podpisów pod jakimiś tekstami ;) otrzymuję numer i kartę. No i kilka papierków typu reklama gminy Łęczyce. Biorę jeszcze Jurka Ś. któy zamierzał nocować w samochodzie i jedziemy do Lęborka na nocleg.

W nocy śpię słabo, jakieś dziwne sny, po czym o 5 rozlegają się tony ustawionych komórek. Pakujemy się, wciągam kawę mokate, wyruszamy jak to bywa z lekkim opóźnieniem. Pogoda nieprzyjemna, pada deszcz. Najpierw przejeżdżamy przez Boże Pole aby w Strzebielinie zaliczyć w moim ulubionym lokalu poranną jajecznicę. Po drodze mijamy Scoota (Andrzeja Butkiewicza), który zdąża ze swojej kwatery na start. W Bożym Polu przed szkołą mnóstwo samochodów. Ciekawe co powie dyrektor na zajeżdżone trawniki - myślę. Okazuje sie że start przesunięty jest ze względu na deszcz na godz. 7. W środku jest Darecki, Scoot, Bartek Bober i inni. Udajemy się na plac startowy, następuje rozdanie map i można jechać. Przez chwilę patrzę na mapę, najbliżej bazy są punkty 19 i 7. Ten ostatni wydaje mi się optymalnym punktem końcowym na powrót. Jadę na 19 - rzucam do Wigora i ruszam.

PK19

Po przekroczeniu szosy Szczecin-Gdańsk wjeżdżam do lasu i wygląda na to że jestem pierwszy. Myślę o tym żeby się skupić bo na początku zawsze popełniam najwięcej błędów. Po prawej widzę wzgórze, zdaje mi się że na nie trzeba sie wspiąć. Przedzieram się przez krzaki na zboczu i jestem u góry. PK nie widać. Hmm jadę dalej, w końcu osiągam dróżkę po której mozoli się pod górę sznureczek zawodników. OKi pierwszy błąd zaliczony. Prawie wszyscy idą tylko jeden zawodnik o kobiecych rysach ciała podąża uparcie na rowerze. Wpatrując sie w ...plecy tego zawodnika wspinam się za nim i po jakimś czasie jestemy na szczycie przy wieży obserwacyjnej. Wchodzę na górę aby podbić kartę i słyszę że jacyś goście chcą oddać swoje karty Ance (ona to była) aby weszła i podbiła je za nich. Hmm no comments. Schodzę i robię szybki zjazd spowrotem, mijając m.in. podchodzącego Wigora który mówi że też zrobił błąd.

PK5

Na dole, od razu przychodzi mi na myśl aby jechać na PK5 więc próbuję dostać się do głównej szosy. W pierwszym odruchu chcę dojechać tam trasą któą przyjechałem ale zawracam rower, jadę kawałek na wschód i widzę na mapie bezsens tego posunięcia. Skręcam na zaorane pole, rozmiękłe i mokre, robię nim jakieś 800m do Bożego Pola Małego. Napęd chrzęści, jest na nim pełno ziemi. W końcu wydostaję się na główną trasę Szczecin-Gdańsk. Uff błąd nr 2 zaliczony.

Na szosie dziwię się że nie mogę dojść do 30km/h ale przypominam sobie prognozę, jest przecież wiatr wschodni. Za Strzebielinem na mapie dostrzegam skrótową gruntówkę do Luzina. Jest miękka i w pewnej chwili łańcuch na skutek zanieczyszczenia powoduje permanentny chain-sack. Schodzę z roweru, idę parę metrów. Łańcuch podobnie jak kaseta należą do najwyższej grupy siemano, obiecuję sobie przy najbliższej okazji wywalić to paskudztwo z roweru. Wsiadam z powrotem, delikatniej cisnę i jakoś da się jechać. Jest Luzino, szosa pod górę, po minięciu dolinki skręt w lewo, zamyślam się... bruk w prawo, skręcam. Za wcześnie, odkrywam to na skraju lasu. Wygląda że mogę dobic do właściwej drogi lasem. Jadę. Droga się kończy, utykam w chaszczach. Znajduję jakąś drogę przez las, na jego skraju droga. Jadę nią, to jednak jeszcze nie ta. Wracam. Teraz to już na 100% właściwa. Jadę, na PK spotykam 3-osobowy team z Leszkiem Pachulskim i Szymonem Ciarkowskim. Trzeci to był Jarosław Warda.

PK11

Po podbiciu bez zwłoki ruszam drogą na zachód na pk 11. Po kilku kilometrach w Tępczu zastanawiam się bo jest kilka wariantów dotarcia do PK, wybieram moim zdaniem bezpieczniejszy. W lesie docieram do tablicy "Poligon Wojskowy" i odzywa się pamięć. Moje zjeżdżone tereny podlęborskie. Zawracam i po znanych drogach, po chwili docieram do PK. Jest na nim ze 20 ludzi. Szybko podbijam i ruszam dalej w doline Łeby.

PK6

Głupio by było tutaj popełnić poważne błędy. W dole widzę bród przez rzekę przy samotnym domu, na drugim brzegu spora grupka bikerów którzy chyba chcą przechodzić przez bród, mostek jest na terenie prywatnym i zamknięty. Wiem z dawniejszych czasów że właściciel przeganiał turystów więc jedę dalej do ruin starego mostu. Dojazd do niego kosztuje trochę czasu. Mostu praktycznie nie ma, zamiast niego jest zwalone oślizgłe drzewo zanurzone w wodzie. Nurt jest bystry, poziom rzeki wysoki. Wchodzę na nie z rowerem w ręku, spróchiałe przęsło o które opiera się drzewo trzeszczy i chwieje się. Mam stracha do tego stopnia że dygocą mi nogi. Na dodatek pompka spada z roweru do wody. Trzymając rower w jednym ręku, stojąc na śliskim drzewie, kucam i drugą ręka łapię pompkę. W połowie rzeki przechodzę z drzewa na chwiejne resztki mostu i na czworakach posuwam się do brzegu. Uff udało się. Wsiadam na rower i po chwili zapominam o niebezpiecznej przeprawie. Najpierw planuję pojechać przez Linię ale za Osiekiem zmieniam decyzję, wracam do asfaltówki do Kętrzyna. Mijam jakiś team w seledynowych koszulkach, który w odróżnieniu od innych z którymi wymieniam powitanie, w ogóle mnie nie dostrzega. W Kętrzynie mijam Wigora. Coś tam wołam ale się nie rozumiemy. Potem jest droga po której koła ślizgają się w poprzek, aż do lasu. Wjeżdżam nie w tą odnogę i zmuszam się aby zawrócić i nie ulec pędowi każącemu jechac dalej z zamiarem "dobicia do właściwej trasy". Droga która wg mapy jest właściwa wygląda nieciekawie a przez chwilę prawie jej nie ma na zaoranym polu, ale nie daję się zwieść. Mijam wyglądającego na zmęczonego Angiego (Andrzeja Choraba, trasa mieszana), po czym jest rozwidlenie. Wjeżdżam w lewą odnogę, wygląda lepiej ale nie widać śladów rowerów. Wracam więc na drugą odnogę, a za mną paru innych zawodników. Po jakiejś chwili jesteśmy na PK. Dojeżdża Leszek/Szymon/Jarek. Po wymianie paru słów (Leszek sugeruje że to tereny gdzie wywoziłem laski na gruchanko we dwoje :), jadę dalej.

PK13

To już moje całkiem bliskie tereny podmiejskie, więc znając bogatą rzeźbę terenu, notabene będącego składnikiem planowanej trasy Maratonu Lębork, automatycznie uruchamiam wariant szosowy z tylko małym skrócikiem przez teren. Na punkt docieram bez problemu.

PK4

No cóż, położenie banalne, miejsce oklepane juz na wielu innych imprezach w postaci wysokiego kamiennego mostu na nieczynnej linii kolejowej do Kartuz. Jedyne pytanie czy pk jest u góry na moscie czy na dole. Dojeżdżam przez las i widzę na przejeździe Jarzynki Team ;), pytam czy jest u góry czy na dole. A więc na dole, po chwili jestem na miejscu. Cóż, południe zaliczone, trzeba udać się na północ od szosy Szcz.-Gda. i najbliżej jest PK9.

PK9

Najpierw bawię się w gonienie Jarzynek, przejeżdżam przez Dąbrowę nie widząc ich. Dosuwają - myślę. Wypadam na szosę Szcz.-Gda. - są! Wyprzedzam i wpadam do Godętowa i Łęczyc. Oglądam się, Jarzynek już nie widać. Zwalniam mocno na podjeździe do Kaczkowa, podem dalej głównie pod górę, w następnej wiosce skręcam w lewo. Na polu w nieoczekiwanym miejscu zwraca uwagę pomnik Matki Boskiej. Potem jest las ze sporymi koleinami i błotem.

Jest PK, chyba najłatwiejszy dotychczas. Rozmawiam z dwoma zawodnikami z trasy mieszanej, ruszam dalej.

PK14

Patrzę bez entuzjazmu na moją dalszą trasę, dziwny zygzak ze sporymi kawałkami pod wiatr. Nic lepszego nie przychodzi mi jednak do głowy. A więc pokonuję błotnistą drogę leśną na zachód, potem po polu i bruku do Brzeźna, niezbyt pasującymi kierunkowo asfaltami do Rekowa i ostatnie 1,5km polna drogą do PK. Orientacyjnie i krajoznawczo nic ciekawego. Podbijam i niezwłocznie ruszam dalej.

PK2

Po przecięciu asfaltu piłuję prosto pod wiatr polną drogą. Znowu kawałek asfaltu do Tawęcina i wpadam w las gdzie błądziłem na kiedysiejszym Mamucie. Tym razem przejazd idzie w miarę gładko chociaż trzeba objechać spory teren ogrodzony przed Świchowem. Kawałek asfaltu mieszanego z brukiem, w Świchówku żegnany ujadaniem psa wjeżdżam na drogę do PK, najpierw podjazd, potem po bruku. Na PK jest znajomy z przyjaciółką który oznajmia mi że czeka już godzinę na kogoś z pompką. Pożyczam ale pompowanie nie daje jakoś rezultatu. Zostawiam go z tą pompką, sam jej właściwie nie potrzebuję bo nie mam nic do naprawy dętek lub jakiejś zapasowej.

Zdaję się na niezawodność lateksów. Więc po co mi pompka? Dokucza mi suchy skrzypiący łańcuch, nie wziąłem oleju.

PK8

Wypada jechać szosą na PK8. Na niektórych odcinkach jest pod wiatr i tempo jest mierne. Punkt jest w lesie w widłach szos, decyduję się na zygzakowatą leśną drogę od zachodu. Najpierw jest to podjazd o kiepskiej nawierzchni, zsiadam z roweru i podchodzę chwilę piechotą. Potem jadę ale droga zdaje się ginąć na wyrąbisku. Wracam i biorę drugą odnogę. Ta wychodzi na pole i kończy się. Więc idę po polu (jechac się nie da), jakieś 800m. Wreszcie jest PK. Strata czasu znacząca. Mamroczę niezadowolony do obsługi.

PK12

Zjeżdżam w dół, okazuje się że jedyny w miarę sensowny dojazd do PK8 był od... północy. Podjeżdżam asfaletem i wracam do Żelazna gdzie na skrzyżowaniu spotykam Szymona. Pytam o olej ale odwraca się w stronę niewidocznego gdzieś z tyłu Leszka. Sunę sprawnie z wiatrem na zachód. Łańcuch jest okropnie suchy, wypytujuę pierwszą napotkaną grupę o olej. Stają trochę niechętnie, jeden ma zielony finisz, jak to określa "miętowy". Ja na to że biorę wszystkie smaki z rozkoszą. Zaraz po pożegnaniu z nimi, w przypływie nowej energii z okazji cichego łańcucha, wpadam na pomysł aby wziąć skrót terenowy. Najpierw jedzie się całkiem sprawnie aż do ... bramy jakiejś posesji ulokowanej na środku drogi. Po bokach jakieś chaszcze. Oglądam chwilę jakie są możliwości, na podwórku buda psa, wolę wracać. Cóż, kolejne 15 minut w plecy. Kontunuuję jazdę asfaltem do Borkowa, potem przez lasy aż do doliny z rzeczką. Przede mną biker o wyraźnie kobiecych kształtach, nieznana mi dziewczyna z którą dojeżdżam do rzeczki. Mówi że jacyś jej krzyczeli żeby nie pokonywać rzeczki tylko w prawo ale nie analizuję te wiadomości. Robię skok i po jeżdzie przez pola jestem na skraju lasu, za mną owa dziewczyna. PK nie ma. Patrzę na mapę, widzę pomarańczową plamkę po drugiej stronie doliny. Rozumiem błąd. Dokładnie jak mówiła, nie przez rzeczkę tylko w prawo. Wracam mijając innych podążąjących mylnie za nami. Po chwili jestem na PK. Tymczasem świeci słońce, jeden z zawodników rozdział się do krótkich rękawków co było jednak lekką przesadą. Bez dłuższego marudzenia ruszam dalej.

PK20

Ogólnie rysuje się trasa asfaltowa do Stilo z możliwością skrótu przez las. Jadę do miejsca gdzie odbija droga skrótowa ale widzę piachy pod górę więc daruję sobie ten skrót. Dobijam do asfaltu, robię podjazd do Bergędzina i dalszy asfalt aż do Stilo. Potem jest miła żużlowa pożarówka aż do PK, której w większości nie ma na mapie. Kręcę niezbyt szybko bo nogi już nie podają. Lekki zawód, z PK nie widać morza. Obsługa mówi że mogę sobie podejść popatrzeć. Cóż nie reflektuję.

PK3

10km od Stilo jest Lubiatowo, otwarty sklepik gdzie ulegam pokusie. Spożywam puszkę coli, ze 2 batony i Kubusia siedząc przed sklepem podczas gdy mijają... Leszek ze swoim teamem. Marudzę tam chyba z 10 minut po czym ruszam za nimi. Powstaje pytanie, czy ruszać na mało istotny PK3 czy od razu na PK10 i PK17. Szybko decyduje się jednak robić PK3 a to dlatego że po 1. robię wszystkie punkty po polei bez strategii zdobywania najważniejszych, sekundo wolę jechać pod wiatr przez las niż nudną szosą po polach. W lesie wita mnie plażowy piach wzbudzający wątpliwości co do decyzji, ale prę dalej. Staram się kontrolować licznik i przecinki, wygląda że wszystko się zgadza. Odbijam we właściwym miejscu i docieram do PK.

PK10

Taki mam plan, dotrzeć do PK10 ale w czasie jazdy nachodzą mnie wątpliwości. Jest późno, a PK10 wymaga dłuższej jazdy polem pod wiatr. Jednakże wizja bezpośredniej jazdy asfaltem pod wiatr do PK17 wydaje mi się znacznie gorsza. Wymyslam dziwny wariant że pojade na PK10, potem PK15, w tą i z powrotem do PK17. Za Prusiewem patrzę na pole gdzie miała iść droga ale nie ma jej, zaorana. Ogarniają mnie watpliwości, zawracam i ruszam w kierunku Werzchucina aby dotrzeć do PK17. Tym samym zostawiam PK10 niezaliczony.

PK17

Za Wierzchucinem piłuję asfaltem prosto pod wiatr w tempie ok. 20, jakieś 4-5km. Z ulgą skręcam na północ na pojazd do PK. Wyjeżdżają zawodnicy, słyszę "straszne piachy". A z tyłu dopadają mnie Szymon, Leszek i Jarek W. Wspólnie jedziemy przez pola do punktu. Po rejestracji ja pierwszy podrywam się w droge powrotną.

PK15

Do PK15 prowadzi kawał asfaltu wzdłuż jeziora Żarnowieckiego, podmuchy wiatru nadal spowalniają. Przed punktam znowu dopadają mnie Leszek i Jarek W. Dowiaduję się że Szymon pojechał jeszcze na PK10. Twardy gość. Dotarcie do PK jest bezproblemowe aczkolwiek wiąże się z podjazdem po szutrówce. Tym razem z punktu startują pierwsi Leszek i jego kompan, z zamiarem jazdy na PK18.

PK16

Jest mało czasu więc wszyscy zlewają PK1 położony z boku. Za doliną jeziora jest spory podjazd, inni znikają z przodu a ja przystaję dla wciągnięcia jakże potrzebnego żela. Mam zamiar również jechać na PK18 i w Rybnie nie odbijam w prawo, ale potem, za torami, jednak tak. Decyduję się na wariant 16-7-meta. Asfaltem docieram do drogi będącej wg mapy najlepszym dojazdem do PK16 ale droga kończy się na żwirowisku. Błądzę trochę, przełażę przez pole i w lesie jest jakaś droga. Tylko że (z perspektywy) nie ta. Kosztuje to trochę czasu, ale znajduję punkt. Pozostaje mi już tylko jednoznaczny odcinek przez PK7 do mety. Którą osiągam ok. 30 minut przed limitem.

Podsumowanie

Uważam mój start i zajęcie 10. miejsca za względnie udany. Co ciekawe rezerwa czasu którą miałbym nie tracąc go na południu i w okolicy PK8, spokojnie wystarczyłaby aby zrobić komplet!

Sprzęt raczej sprawdził się, xtr-a wywalam jak najszybciej :p Fast Fredy2.35 trochę za bardzo lepiły się do błota, już nie będę ich brał na mokre warunki. Siodełko SpeedNeedle - tyłek mnie nie bolał następnego dnia po zrobieniu 208km, czyli szacun wielki dla konstruktora. Bo ono prawie nie ma wyściółki. Fajka tylnego hamulca była nieczyszczona jeszcze od wieloetapówki karpackiej i stała się przyczyną że klamka mi nie odbijała. Koło było lekko hamowane. Ile przez to straciłem? Trudno powiedzieć...

Ano, tak było a dęby i buki szumią dalej radośnie :)