Dokładnie było to tak:
Przyjechałem z 3 osobami, w tym młodzi Darek i Grzegorz z Lęborka oraz master Wiesiek z Gdyni. Na miejscu spotkaliśmy też Scoota ze swoim tatą, którzy również startowali.
Stary rynek w Bydgoszczy wyglądał okazale, otoczony ogródkami piwno-restauracyjnymi, gwarno i kolorowo. Po dokonaniu formalności rejestracyjnych tłumek zaczął ustawiać się na moście gdzie była brama startowa. Kilkanaście minut czekania i ruszamy. Podobnie jak na maratnie Gdańsk tłum bikerów i bikerek zalewa szeroką ulicę Gdańską włącznie z chodnikami, w dosyć zmiennym i nerwowym tempie posuwamy się w kierunku parku w Myślęcinku. Za zakrętem na wąski asfalt peleton nabiera tempa, jedziemy jakiś czas ponad 30 do zakrętu w prawo w las. Tam niespodzianka, korek, zamknięty szlaban. Z minuta-dwie czekania, udaje mi się przedostać pod szlabanem i wsiadam ponownie na rower. Na drodze leśnej zaczyna sie ostre ściganie. Jest bardzo nierówna, wystają ostre kamienie i widać pierwszych wymieniających dętki. Zaczynają sie jakieś górki, właściwie do podjechania ale gdy tłum prowadzi niewiele można zwojować. Jedna z bikerek dośc mocno rzuca mięsem na kogoś kto lekko na nia najechał. Nerwowa sztuka :) Potem single-track całkiem miły i szybki. Na piaszczystych drogach częściej wyprzedzam, parę mam i odpowiednie opony (FF2.35). Rozmawiam z kimś na łagodniejszym podjeździe, słyszę głos LEWA, ta sama dziewczyna. Zbaczam nie w tą stronę i dostaje mi się mięsa co powoduje raczej rozbawienie. Proponuję koleżance pojednawczego drinka po imprezie... (bez odpowiedzi). Wciągam żela i wchodzę na wyższe obroty, wyprzedzam trochę ludzi w tym wspomnianą zawodniczkę. Doganiam sapiącego Grześka, łatwo rozpoznawalnego po koszulce LIRO. Po jakichś 20km wypadam na asfalt, jest trochę niejasne gdzie jechać ale dostrzegam znaki na asfalcie: PRO w lewo. Trasa prowadzi dalej asfaltem, zawodnik z napisem Chorzów na koszulce mówi "Diablo, wsiadaj na koło" i wyprzedza mnie. Ruszam za nim i tak sunę za nim na kole z 10km z prędkością ok. 35-37. Tworzy sie mały pociąg, za mna też ktoś jest. Potem ja wchodzę na czoło ale długo się nie trzymam, po paru km zwalniam i grupa wyprzedza mnie. Szosa oddziaływuje negatywnie na moja psychę. Zaczynam jechać coraz wolniej i wyprzedza mnie druga grupa. Nareszcie trasa schodzi z asfaltu w prawo na polną drogę, po chwili jest zjazd, akurat na zakręcie stromy i pokryty jakimś gruzem budowlanym. Widzę że coś się stało, ktos woła żebym jechał powoli. Wygląda na to że przewróciło się kilku ludzi w tym conajmniej jeden jest połamany bo siedzi trzymając reke jak na temblaku. Jadę i kilkaset metrów dalej widzę idącego w stronę wypadku ratownika. Całkiem nieźle (tzn. blisko ten ratownik)- myślę. Potem widzę leżący na poboczu rower, kawałek dalej środkiem drogi idzie tyłem do mnie zawodnik do którego wołam LEWA, bo polna droga jest dość wąska. W ogóle nie reaguje, jakby był w szoku. Niezły horrorek tutaj odchodzi - myślę. Przejeżdżam przez punkt kontrolny z matą, pozytywny akcent. Dogania mnie ktoś, to Mickey. Jedziemy obok siebie i trochę rozmawiamy. Trasa prowadzi niestety znowu na asfalt pod wiatr, w stronę Bydgoszczy. Dogania nas grupa do której przyłącza się Mickey i początkowo ja również. Potem jednak nieco wymiękam i grupa odchodzi do przodu. Za połączeniem z trasą AMATOR mijam słabszych zawodników z tej trasy. Koniec końców na granicy Bydgoszczy asfalt się kończy i trasa skręca w prawo na stok, u podnoża którego jest też bufet. Nie korzystam z niego podobnie jak z żadnego innego na tym maratonie. Na tak krótkiej trasie zupełnie wystarcza mi litrowy bidon oraz parę żeli i baton. Za bufetem jest podejście z plażowym piaskiem na którym muli mnie coś w żołądku i pozwalam sie wyprzedzać szybciej idącym. U góry polna droga, objawy żołądkowe przechodzą i zaczynam ostrzej jechać. Zawodnicy i zawodniczki z AMATOR (tych ostatnich jest zadziwiająco dużo) są łatwo rozpoznawalni po tempie, mogę czuć się jak czołowy wycinak wyprzedzając całe ich stada :) Po zjeździe trasa każe nam zaliczyć ostre podejście na łysych zboczach, i tak kilka razy w dół i w górę. Po długiej szosie ludzie w tych warunkach łatwo łapią skurcze... mnie na szczęście nie trafia. Na płaskowyżu są małe niesamowicie piaszczyste zjazdy przez które walę środkiem ufając mojej szerokości opon. Jakiś zawodnik bezdętkowy stoi bezradnie z flakiem, znany widok. Kawałek dalej pod prąd szybko jedzie ktoś w takiej samej koszulce, może aby mu pomóc. Dosyć szybki zjazd po bruku i jesteśmy z powrotem w mieście, to już ostatni odcinek. Jakieś ulice na przedmieściu, przechodzenie przez przejście nad torami, jazda po głównych ulicach obstawionych przez policję i meta ustawiona na trawniku przed jakimś autosalonem. Za nią stoi kilkaset chyba osób, po mnie wpada m.in. Slasz i Mickey. Chwila stania i luźnych rozmów, Marcin Rygielski pyta o wrażenia i zachęca do przejazdu na rynek. Ruszam chętnie bo suszy mnie a na mecie nic nie ma. Po chwili jestem na rynku gdzie spotyka się grupa znajomych. Jestem w dobrym nastroju, dałem z siebie sporo. Z pominięciem asfaltów i podejśc było tak jak lubię. Siedzimy w ogródku piwnym, jemy przydziałowy makaron z sosem który jest smaczny. Na końcowe uroczystości postanawiamy nie czekać, pakujemy się i odjeżdżamy, nasza 4-ka samochodem w kierunku Trójmiasta a Scooty rowerami do Chełmna.
Marek Szymelis